Supoño que o topicazo de que detesto o Nadal xa está moi gastado, así que tampouco vou reparar demasiado no tema.

Estas dúas semanas non se asemellan nin de lonxe a unhas vacacións, pero teñen as súas compesancións.

Saídas a tomar unhas cervexas co Xeógrafo no medio da semana, viaxes a Ferrol-cantando no coche- para pasar a tarde cos amigos que viñeron de lonxe e tamén resolución de asuntos técnicos cos “Roxos” que por fin onte acadaron á súa conexión á rede, despois de interminables conversas telefónicas cos Temíbeis Apandadores.

Pequenas alegrías, á visita-por fin!-á exposición de Frida e os 90 minutos de partido de Galiza-Uruguai-senteime por segunda vez na miña vida a ver un partido de fútbol-todo está como sempre…e non é pouco, nin moito menos!!!

Hoxe é un día tan bo como outro para o número 2 na listaxe de pintores favoritos: Klimt-descubrínno con 15 anos, un debuxo seu ilustraba a portada de A vella serea de José Luis Sampedro. Durante un tempo foi o meu número 1…ata que chegou Jan.

Un bico para todos neste ano que comeza e un desexo Dilige et quod vis face.


Onte o Xeógrafo e mais eu, despois do xantar e dos agasallos e dun ata logo fumos a recoller o noso primeiro coche. Mañá primeiro viaxe a Ferrol no carro a ver á mai e á irma que teñen función teatral.

De momento conduce el, así que non hai nada que temer. No vrao xa falaremos…

Por certo, estamos a buscarlle nome, acéptanse suxestións.

Veño chea, feliz de música boa e vital. Supoño que cando eres actriz e tamén cantante non debe ser doado separar as dúas cousas -nin necesario-, cada canción unha interpretación, ela é sobria pero intensa. Parece mentira que nun corpo pequecho caiba tanta voz e tanta enerxía.

Frac de seda negro-con saia acampanada e tul-e unhas Martens vermellas, unha imaxe deliciosa para unha voz igualmente deliciosa e potente. Ela fala pouco, non é preciso. Exerce de mestre de cerimonias Pelayo, o pianista, que se queda coa xente arrancando risos con parrafadas filosóficas sobre os temas das cancións.

Desprendo endorfina por “doquier”…

Falando de actrices, o mércores rematou o Festival de Teatro Agustín Magán, coa estupenda e divertidísima representación de Melocotón en Xarope grazas a Teatro de Cámara Ditea. Non estaría ben que certo teatro institucionalizado tomase nota do teatro amador que hai en Galiza?

Xa é tarde, o Xeógrafo durme e mañá agarda outro día de traballo, ainda que con agasallo ao fin da xornada.

Supoño que é o outono o que me fai escribir así.

Moitas cousas cambiaron dende que era nena e me agochaba baixo as sábanas da miña cama na casa dos pais para ler as Historias Selección de Bruguera.

Lembro eses sábados á mañá, lendo na habitación coa miña irmá, esperando que meu pai chegara do mercado coa bolsa de churros da Bola de Oro. O libro sempre disposto na mesiña de noite, lendo ata as tantas co pequeno foco de metal vermello por riba da cama e os despertares ás oito ou oito e media da mañá para rematar onde o deixara o día anterior, despois de que o sono me vencera por enésima vez.

Hoxe algo deses días materializouse en forma de Oliver Twist da Colección Historias Selección de Bruguera e da man de Ian, que previamente despertara as miñas “señerdades” no mes de novembro, cando lembraba nun escrito seu os cen anos do pasamento de Verne.

Moitas cousas cambiaron, pero permanece o entusiasmo, afortunadamente. A mesiña de noite desta vez non ten un só libro…ten unha ducia. Apílanse moitos desexos nesa mesiña de noite, moitos días que virán arrodeados desas palabras, mais nestes días o sono me vence na primeira volta e a torre crece sen piedade, a imaxe loita coa palabra e moitas veces lle vence…

O primeiro libro que teño constancia de ter lido foi Toto o aviador na casa dos meus tíos, un deses pequenos libros cadrados de tapas de cartón duro con colores moi chamativos cunha frase ao pé de cada debuxo… tería 6 anos.

Vinteseis anos despois estou tentando acabar-grazas a unha prórroga máis que xenerosa por parte do seu dono– as últimas aventuras protagonizadas por un mago cada vez menos pequeno, pero que me devolven á sorpresa da lectura daquelas datas.

Sei que Oliverio tamén o fará:

En case todas as cidades, sexan grandes ou pequenas, existe entre outros edificios de carácter público, o asilo ou Casa de Caridade. Na que imos referirnos, e cuxo nome voluntariamente omitimos, tiña tamén singular importancia o hospicio onde naceu o personaxe deste relato: Oliverio Twist.


Hai días que non esperas, que te collen a traizón. Eses días pasan como alleos, como si a que estivera traballando, falando ou chorando fose outra, ou fose moitas, e non recoñezo a ningunha… Son días esquizofrénicos, desesperantes, absurdos como unha ponte rachada no medio dun río…Pensei que caía, pero el recolleume e a ponte cobrou sentido, chegou á outra beira, por fin.