Doce ou trece anos de teatro afeccionado fanme apreciar ou polo menos ter en conta o inmenso traballo que hai detrás da maior parte das montaxes teatrais. Traballo, traballo e máis traballo, análises de texto, exercicios de improvisación, horas de estudio e un longo etcétera.

Apreciado este feito hei de dicir que este Hamlet me deixou algo indiferente, tamén hei de dicir que para isto do teatro gosto máis dunha representación clásica que de modas teatrais que consideran que unha adaptación dun clásico grego é vestir aos actores con roupa do século XXI.

Non estou en contra de que se adapten os textos. Penso que as traxedias e as comedias gregas recollían xa a meirande parte das paixóns humanas e que estas son moi semellantes as de hoxe en día, non estou en contra das adaptacións, pero estas deben aportar algo novo, deben reinterpretar esas paixóns, non disfrazalas con outra roupa.

Non considero que este sexa exactamente o caso, pero non acabei de comprender a adaptación do Hamlet a este período nazi. A loita polo poder, a traizón entre irmáns, a vinganza, o incesto o amor paixonal son universais, Hamlet será sempre Hamlet, vivirá cando nós morramos e penso que a xente o vai a ver precisamente por iso, porque é Hamlet, non precisa adobíos, só interpretacións axeitadas…

Lino, mariñeiro da Graña, ten un museo. No baixo da súa casa recicla a historia da mar. Os pequenos barcos que saen de Asteleiros Lino S.L. están rodeados de pezas que trae o mar, que trae a xente que visita esa parte da súa casa, mesturas inauditas de centolos e salvavidas.

Cada peza ten unha historia que el conta polo miudo e que merece ser escoitada, ao sair un libro de firmas-tamén reciclado- do que se gaba, unha firma e unhas palabras son o pago pola visita.


Onte foi un día de familia, laconada, orellas e filloas, teléfonos e visitas a museos pouco convencionais. Tamén foi un día de magos, aromas, rianxeiros, pintores vieneses e pesadelos. O día rematou incerto, co incerto señor don Hamlet e cuns cafés no Casino…non podía pedir moito máis, mais ainda queda algunha celebración…pero esa é outra historia.

Lendo a Cesare e as súas lembranzas sobre o día do que mañá se celebra o 25 aniversario, fago memoria dese día. Eu non lembro o que comín, non lembro nin o día da semana que era, quedábanme 3 días para facer 8 anos, e ese mesmo día naceu Leo, a primeira filla duns amigos dos meus pais…Estaba máis impresionada con ese nacemento que con calquera outra cousa, xa que era o primeiro que tiña conciencia de presenciar e de ver como se lle cocera na barriga á súa mai; lémbrome dela, xa fora de contas, comentando que lera O Señor dos Aneis en tres días…
Para min era impensable que alguén puidera ler semellante cantidade de páxinas en tan pouco tempo. Despois recordo presenciar os baños e biberóns de Leo e tamén como a deitaban.

Morte e vida, Gustav Klimt. Antes de 1911, reinterpretado no 1916. Óleo sobre lenzo. 178 x 198 cm. Colección do Dr. Rudolf Leopold, Viena.

Do feito do golpe en si o que teño gravado na mente-ademáis das imaxes de sobras coñecidas-, é aos meus pais á noitiña contando como se enteraran do que estaba sucedendo, cando na radio empezaron a escoitar música militar…

Pouco despois comprendería a inquedanza e o temor polo que puidera ter pasado, un pasado recente traído ao presente dese momento...un salto cara atrás no tempo.


Ben xa hai outra vaca no millo, en novembro do Xeógrafo e Solo remataron As Crónicas de Gáidil.

Agora elas teñen espazo propio na rede, despertaron e queren darse a coñecer, ainda quedan traballos por diante para darlle o toque final. Un bo libro de rol ten que contar con bos debuxos, os magos están atopados…o traballo comenzou.

O primeiro xogo de rol en galego pide paso…

“I could make the same kind of movie in Sierra Leone, only the fish would be diamonds, in Honduras, bananas, and in Libya, Nigeria or Angola, crude oil.” Hubert Sauper

Onte no Principal dentro do ciclo 8 olladas para o milenio proxectaron Darwin’s Nightmare.
Algún texto e personaxes reais, a vida explícase a si mesma, non precisa voz en off para dramatizar a presenza de por si conmovedora das imaxes e dos testimonios dos protagonistas.

O seu director di que este documental é unha fábula arredor de seres humanos entre Norte e o Sul, arredor da globalización, e arredor do peixe.

Nun dos momentos do documental, nunha fábrica de preparado do peixe para a súa exportación a Europa, un home pon o almanaque no mes de agosto que “reza” así You’re part of the system, unha das frases-unha das realidades- máis significativas dun filme onde nada é de balde.

Ese YOU é un golpe na conciencia do Norte e unha realidade para o Sul, sen eles o noso sistema non sobreviviría. Ese YOU é o sinónimo da globalización.
spacer

De aquí a xuño estes son os días que virán: para min, para el…
LUNS

Route 6, Eastham, 1941
Óleo sobre lenzo, Swope Art Museum, Terre Haute, Indiana

MARTES

Morning Sun, 1952. Columbus Museum of Art.

E MÉRCORES

City Sunlight, 1954. Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Smithsonian Institution.

E XOVES

Automate, 1927. Des Moines Art Center.

VENRES, SÁBADO E DOMINGO

Summer Evening, 1947. Washington, Colección particular

Two on the Aisle, 1927, óleo sobre lenzo,
Toledo Museum of Art, Ohio.

Non sei o que entenden algúns por aí como boa visibilidade nun teatro pero abofé que non é o mesmo que nesta pintura.

-Operadora: Primeiro piso, palco número 11, 2º fila…, no primeiro piso é o que queda…
-Eu: Está un pouco de lado, non se verá moi ben…
-O: A min me consta como de boa visibilidade…
-Eu: Vale, resérveme dúas…

Confiando na bondade dos descoñecidos, como dicía Blanche Dubois, reservo as entradas para o sábado.

O venres tiramos cara á Budiño, o Xeógrafo ten que ir currar alí ata o mes de xuño. Tras ver o piso-en Salceda de Caselas-, comer e localizar -mais ou menos-os cinco coles onde ten que dar clase e xa que estamos on the road, as 6 e pico da tarde tiramos cara a Ferrol a ver aos Roxos.

O sábado regresamos co tempo xusto para aparcar o carro e recoller ás entradas para O zoo de cristal…Podería decir que me gustou se conseguise centrarme na obra. Pasamos as dúas horas esquivando as cabezas das tres persoas que tiñamos diante e por suposto de pé, porque se sentaba…rien de rien, é o que ten ser pequeniña…

A primeira parte da obra resultoume algo densa, gostei moito máis da segunda na que tiñan máis peso María Botto-Laura- e Juan Carlos Vellido-Jim-, a súa intrepretación pareceume a máis sincera e fresca, o millor da obra para o meu gusto.

O domingo trancurriu na casa cunha tarde de película, na que ao fin conseguín ver Match Point…

A solicitude de Bouzafría faime cavilar nas miñas teimas, quen me coñece máis de preto e quen me padece, sabe que estou chea delas, máis non é doaodo nomealas. Espero e desexo que a listaxe que se solicita sexa a das pequenas teimas, por tontas, por pequenas, porque carecen de importancia.


1. Deixar ás zapatillas xusto de xeito que as poida calzar ao levantarme
2. Encher o mesiña de noite de libros que sei que tardarei séculos en ler, porque quedo durmida na segunda folla
3. Pensar que os espazos ordenados axudan a ordenar o meu caos mental
4. Teño moi bo dente, pero me resulta case imposible comer as cabezas dos animais: cachuchas de porco, cabezas de peixe e demais
5. Dicir en voz alta os meus bos propósitos, como se foran unha fórmula máxica que me obrigase a cumprilos.

Todos os que están son, pero hai moitos máis…