Hai apertas na distancia: ao despedirse tras unha chamada, ao rematar de escribir un correo, ou ao deixar un comentario nun post…

Hai apertas nas distancias curtas: as que damos aos que queremos cando chegamos, cando nos despedimos, cando nos bicamos…

Hai apertas alegres, hai apertas tristes, hai apertas emocionantes…as que non o son non valen moito a pena, penso eu. Tamén penso que me gusta máis a palabra apreta, aínda que non estea ben dito…Pero as apretas sempre rematan, só quedan vivas na memoria, que non é pouco.

Hoxe vin na prensa unha das apretas máis fermosas e emocionantes da miña vida: unha apreta de máis de cinco mil anos…

Aínda que as explicacións do feito probablemente sexan un pouco prosaicas…