Estes dous días foron destes de non esquecer, de non poder pedir máis. O 24 pasadas as 6 da tarde encontrámonos con Torredebabel no Festigal – na Galería das Letras – alí estabamos a Pícara, Artipráctor e eu, non foron máis de un par de horas, pero intensas. Moitas cousas que contar en pouco tempo, e tamén unha estraña sensación de irrealidade…

O Día da Patria comezou cedo, o Breogán e eu quedamos con Torre e a Pícara para ir a manifestación do 25 de xullo.Fixemos parada no Derby onde Torredebabel quedara con Moralla, eis outra máis que grata sorpresa, o círculo ía crecendo…

A manifa ben, o discurso da Quintana moi esquecíbel, mitin de campaña e non do Día da Patria, marcharía senón fora porque non podo deixar pasar ese día sen cantar os Queixumes na que para min, é a praza máis fermosa de Compostela.

Despois xantar a Casa Felisa e chegada, de Lúa Neghra. Compañía, conversas e xantares deliciosos…pouco máis se pode pedir. De alí paseo turístico por Compostela de camiño ao Festigal, Breogán exerceu para Torre de perfecto Cicerone, como bo picheleiro que é.

No Festigal, máis paseo, máis falangueirada e máis encontros, alí agardaban tamén a Besbelliña e Lourixe. Tras un rato de parolada baixo un sol de xustiza, que xa era necesario, achegámonos a tomar unhas cervexas e un pouco de polbo e churrasco a un dos chiringuitos onde aínda permanecían algúns Chuzarrasqueiros…Papaina, conversa, risos e retirada para casiña, que ao día seguinte era día de escola.En resumo insequecible…Mágoa tamén que foi momento de despedidas

A piques de sair para a inauguración da nova sede da Libraría Couceiro – na Praza de Cervantes, a carón do noso fogar –  paso por aquí só para dicir, que dentro dunha semana comezo as vacacións…Un mes de agosto por diante, no que ‘Deus diante’ coñeceremos París, e verán a luz, nunha presentación nas Viñetas do Atlántico, As Crónicas de Gáidil, un soño agardado, froito dun duro esforzo e da imaxinación de Amra e Breogán, ilustrado por Víctor Rivas

Velaí vai un dos debuxos que ilustrarán este xogo de rol, e un dos meus preferidos….

Rooms by the Sea, 1951. Edward Hopper
Oleo sobre lenzo. 29 x 40. Yale University Art Gallery, New Haven, Connecticut.

Así dicía a canción de Silvio Rodríguez, aínda que no meu caso debería cambiar o mes de abril polo de agosto:

“Y a mi me escarba la ansiedad/me escarba hondo, acá, en lo blando;/ me escarba simple, de escarbar, como para que se hunda más/ el día feliz que está llegando.”

Pois iso, o ano pasa factura co seu cansancio, e a ansiedade das vacacións que tardan séculos en chegar cae sobre min como unha pedra.

Con todo hai cousas que farán o camiño moito máis levadeiro ata ese bendito 31 de xullo: a festa do día da patria e unha agardada visita…por fin!