Derradeiro despertar en París, tras tomar le petit dejeneur, que lle din os franceses, baixamos as maletas a pulso desde un sétimo piso, xa que o único ascensor que había estaba averiado, e deixámolas na consigna. Por suposto non se desculparon polo feito de ter o ascensor estropeado, e nin se ofreceron a botar unha man…para que!

Marchamos ao Museo Rodin, ubicado nun fermoso pazo, onde o traballo do xenial artista se pode contemplar no interior e tamén nos xardíns que rodean o edificio; conta cunha sala na que se poden ver tamén pezas de Camile Claudel.

Tivemos a sorte de poder gozar dunha exposición temporal dedicada a colección de arte xaponés do escultor, con pezas realizadas por el e outras que foron agasallos de artistas nipóns. Alí foi onde merquei o único agasallo que me fixen, unha axenda cunha ilustración dunha muller xaponesa – por certo este ano agardo comezar a tomar clases de xaponés, pero xa vos contarei-.

‘O bico’ ao fondo

Saimos do museo cando caían chuzos de punta, tomamos dous cafés con leite no primeiro bar que atopamos, e onde nos cobraron 9 euros. A auga, a mala uva e o cansazo andaban xa a facer estragos, así que decidimos xantar nun café, xa que co que caía non poderiamos comer os bocatas nun parque, e marchamos a recoller as maletas para marchar cara ao Charles De Gaulle.

Con algo máis dunha hora de retraso subimos ao avión cara a Compostela

A iso da 1 da noite chegamos a Santiago, onde nos agardaban dous Anxos, un deles de 7 anos, que fixo o esforzo de vir buscar ao seu padriño para decirlle que xa rematara o primero libro de Usagi e que quería máis.

Na casa agardaban Merry e Pippin, non sei canto nos botarían en falta eles, pero eu non deixei de pensar neles nin un só día…

Aquí remata pois esta crónica…Para o ano máis… e agardo que millor.


Comeza o derradeiro día en París. A día seguinte, tras ver o Museo Rodin partiriamos de novo a Compostela, pero vaiamos por partes.

Chegamos a Père Lachaisse, o cemiterio máis vistado do mundo, en metro. Se alguén se pregunta se todavía seguen a soterrar xente por alí, diría que si, a xulgar pola avenida chea de pompas fúnebres que hai fronte a unha das entradas do cemiterio.

Como ben di o Breogán é un sitio espantosamente fermoso, e eu non o podería describir mellor. Un enorme espazo, cheo de tumbas e panteóns, onde repousa xente desde comezos do século XIX. Tumbas enormemente descoidadas, de xente á que ninguén lembra xa, xúntanse con outras fermosas, con flores e agasallos para os defuntos, ilustres ou non.

Ademais das tumbas, hai unha zona chamada o columbario que acollen as cinzas de  milleiros de mortos, con esquelas moi peculiares…

 Cinzas dun membro do Partido Comunista Francés

Moliere, Delacroix, Édith Piaf, Wilde, Gericault, Chopin, Signoret, Yves Montand…e unha longa lista de persoeiros durmen neste fermoso e impresionante cemiterio, un dos lugares dos que máis gostei na cidade, e aínda que resulte paradóxico gozamos dunha fabulosa e gratificante comida baixo unhas árbores a carón dos restos de Jacques Louis David.

A verdade resultoume difícil escoller as imaxes para ilustrar esta visita, pero aí vai unha das miñas favoritas…

Raíces

Na tarde camiñariamos cara Mont Martre para ver o Sacre Coeur e tamén unha das máis fermosas vistas de París. Sei que agosto é un mal mes para viaxar, pero é o que temos…

Vista do Sacre Coeur

Estaba cheo de xente, cheo, cheo, cheo…Pasear polas rúas era bastante complexo; con todo podo dicir que sería unha das partes polas pasearía de novo se algunha vez volvo a París, pero a poder ser, noutras datas…

 Cidade da Luz vista desde os tellados do Sacre Coeur

Tras tomar unha deliciosa cea Capuchine Gourmand, situado no  Pigalle e atendidos polo camareiro máis amable e divertido que nos atopamos en todo París, regresamos  ao hotel, había que preparar as maletas, e prepararse para madrugar para ver o Museo Rodin.

No quinto día, no que caeron chuzos de punta, tocaba Notre Dame, tras facer unha cola de media hora baixo a chuvia conseguimos entrar para ver en primeiro lugar os tellados e as fermosísimas gárgolas que coroan a catedral, unha vez arriba agradecín moitísimo as barandas de seguridade, se non as houber dubido moito que chegara a subir…

Despois entramos na Catedral, infestada de turistas coma nós…Como visitar a catedral en Compostela no mes de agosto, pero é ben fermosa desde logo, aínda que estaban dando misa nese momento e non puidemos pasear pola nave central…

Chuzos de punta

Despois descansamos un pouco tomando un café de novo no Starbucks do día anterior e escribindo as postais e tomando notas nunha Molesquine que mercamos para deixar constancia das nosas viaxes, e da que estou tirando agora, para non esquecer nada importante…

Palabras…

Tras comer nun parque baixo un ceo que amenazaba tormente, pero que foi clemente, andivemos de paseo, paramos nun par de tendas de rol, unha delas chamada Descartes, na que o Xeógrafo mercou un par de expansións do Arkham Horror, e eu un fermoso xogo de dados, e outra chamada Album, con grande variedade de cómics, onde mercamos os agasallos para os catro sobriños.

Se Descartes levantara a cabeza!
Durante o paseo, dirximonos a ver unha das casas máis antigas que se conservan en París, e cal sería a nosa sorpresa ao chegar, era a casa de Nicolas Flamel, o creador da pedra filosofal segundo contan os libros do noso prezado Harry Potter, agora reconvertida en albergue…

Diante da casa de Flamel

Seica terei que romper o maleficio que arrastra este blog baldeiro desde hai un mes. Os últimos días en París…Nós non poderemos dicir ‘Sempre nos quedará París‘, pero si que podemos dicir que alí estivemos, co bo e co menos bo que tivo esa viaxe…

O Xeógrafo e mais eu xa andamos á busca dun novo, ou dun vello destino, quizais un pequeno desafogo antes do vrao.

Pero vaia entón este terceiro capítulo que fechará o verán e abrirá a tempada do outono.

Entrada na Île de la Cité

Este cuarto día foi un dos máis fermosos da nosa viaxe. Tiñamos planificada a visita ao Museo Nacional de Historia Medieval e despois ía a ser un día de paseo pola Île de la Cité, Sorbonne, Barrio Latino e Marais, pero o día foi algo distinto. O Museo é xeitoso mais bastante pequeno, e en dúas horas estabamos fóra, tras ver parte do mastodóntico Louvre e o D’Orsay, contabamos con que nos levara máis tempo. Así que decidimos adiantar a visita á Conciergerie e a Saint Chapelle, e despois continuar co día que tiñamos pensado.

O museo foi interesante, sobre todo o edificio, moi próximo a unhas termas romanas, a súa peza estrela, e non sen motivo é o un conxunto de 6 tapices coñecido por La Dame a la licorne do século XV.

Nunha das salas do museo, xustamente ante unha representación de Cernunos recibimos unha mensaxe de Amra o león: “Presentación oficial de As Crónicas de Gáidil en A Coruña, o mércores 15 de agosto ás 18:15 nas Viñetas desde o Atlántico”.

O Breogán ante Cernunos, un dos seres mitolóxicos que aparecen en As Crónicas de Gáidil

Cando saímos nos achegamos ata a Conciergerie, pazo e prisión onde pasaron os seus derradeiros días históricos personaxes como Robespierre e María Antonieta, fermoso e inquedante á vez.

Este grande salón é o pabellón onde os soldados se xuntaban para comer e cear

Xunto a este edificio, que á súa vez está dentro do Pazo de Xustiza, está a fermosísima Saint Chapelle, da que non puidemos gozar na súa plenitude, xa que o altar maior estaba a ser restaurado, con todo é moi fermosa. Mágoa que na planta baixa estea chea de postos de souvenirs, que lle restan bastante encanto.

Interior da Saint Chapelle

Ao saires marchamos a comer os nosos bocatas a un parque próximo ás termas de Cluny, tomamos un café no Starbucks – lembrando os nosos cafés londinenses – e paseamos pola Sorbonne, o Pantheon e as Arenas de Lutecia, reconvertidas nun parque ao que van os rapaces a xogar ao fútbol…que non deixa de ser outro espectáculo.

Paseando polo Barrio Latino (Quartier Latin) atopamos un pafeto no que nos tomamos un par de cañitas cada un, as que máis nos prestaron da viaxe e que quedaron inmortalizadas na última foto do post anterior.

Despois dun duro día de traballo… un par de cañitas!

Era domingo e de paseo e vimos algunha tenda de rol da que dariamos conta ao día seguinte, xa que tiñamos que voltar á zona para ver Notre Dame…A imaxe que sigue é dese atardecer de soleado domingo, o día seguinte non sería igual…