Pisamos París o día 1 de agosto, un mércores pola noite. Chegamos a Santiago o día 8 de agosto, mércores pola noite tamén. Polo medio museos, igrexas, santas capelas, sagrados corazóns, pazos, rúas, gárgolas, moita calor e moita chuvia…e tamén moi pouco café.

Moito que contar, pero non o que me gustaría contar en realidade. As dúas veces que fumos a Londres cando chegamos a Santiago viñamos cargados de morriña, de ganas de volver, xa estando alí sentía nostalxía de pensar que en poucos días deixaría de pisar as súas rúas. Sentíndoo moito, non podo dicir o mesmo de París.

Gostei do que fun ver, pero non gostei do ambiente da cidade, da súa alma…Londres pareceume cálida e acolledora. París pareceume fría e elitista: prezos inalcanzábeis, cafés con mesas pegadas unhas a carón das outras, aproveitando o mínimo espazo, xentes con pouca intención de poñerche as cousas doadas cando che querías facer entender, aínda que te dirixiras a eles chapurreando francés… Esta é a de cal.

Porque lembrarei París? Por todo o demais, polos seus fantásticos museos, igrexas e catedrais, pola Île de la Cité, polos paseos polo Marais, por Montmartre e algunhas cousas máis, pero vaiamos por partes…

A primeira noite nada máis chegar á minihabitación de hotel, que non facía honra ao seu nome, deixamos as maletas e saimos a dar un paseo polos Grandes Boulevards, tras unha cena na Pizzería Rina…


Recollímonos cedo, ao día tocaba patear o Museo D’Orsay

CONTINUARÁ … (só nun par de post máis, non vos asustedes, isto era só unha pequena introdución)

Algunha vez teño falado por aquí dunha listaxe de pintores favoritos, que xa non lembro se completei…E agora mesmo sería un pouco complexo buscar en ano e medio de posts para recuperalos, pero tendo en contas as veces que puxen cadros deles podería nomear a Vermeer, Klimt, Magritte, Arcimboldo ou Hopper, sen ir máis lonxe no post anterior – penso que é o pintor que do que máis cadros empreguei neste blog, xa que expresa moi ben os estados de ánimo, ou o estado de ánimo que produce a soidade, para ser exactos – , a quen penso que nunca nomeei , e da que gosto moito, é a pintora polaca Tamara de Lempicka.

En datas moi próximas a Fundación Caixa Galicia traerá parte da súa obra á sede de Vigo.

Así era ela…

Así veía ela a primavera…

Primavera, 1928

Óleo sobre madeira, 40×33 cm

Colección privada