O mundo está totalmente desquiciado, de verdade. Coméntanme no traballo unha nova sobre a investidura Doctor Honoris Causa de Carrillo e de inmediato acudo a vela. As palabras están de máis, é absurdo…

A continuación para vivir o surrealismo máis intensamente, coméntanme que acuda a Lixo Dixital. O artigo non ten perda, sobre todo cando lle dedica a Carrillo eloxios como “carnicero de Paracuellos”. Por favor, alguén lle pode recomendar un bo libro de historia a ese cretino, para que se ilustre de cómo comenzou a guerra e quen foi un dos protagonistas da transición, xunto a un ministro da dictadura …pero a ser posible que non sexan as “nuevas aportaciones de historiadores sin prejuicios ni autocensuras progres”, léase Pío Moa e Cia.

Sen ánimo de poñerme nostálxica, hei de decir que crecín rodeada de roxos. Nacín no 73 e dende que teño uso de razón escoitei falar de política na casa. As festas do PCE, as celebracións do 1º de maio no parque con CCOO, as reunións do partido nun local abaixo da miña casa e algún que outro mitin de Carrillo, e un par de visitas ao mesón dos meus pais-sendo xa eu bastante máis maior-, son agora prezadas lembranzas .

Por suposto que no momento non era consciente de todo o que aquilo levaba consigo, mais para min era algo especial e sentíame leda de vivir eses momentos cos meus pais e amigos, amigos da nenez que son amigos nos días de hoxe…tiña a sensación de estar pasando por algo importante e diferente dos nenos que me arrodeaban na escola. Lémbrome que fun na miña clase, con 7 anos a única rapaza que non daba relixión, aínda que por suposto tiña que “chupar banquillo” facendo os deberes…

Os tempos pasaron e os problemas son outros. Mudou o meu pensamento, a miña forma de ver o mundo que me arrodea e a interpretación que fago del, mais sinto fachenda de poder ter compartido cos meus pais aquiles momentos de inquedanza política -estes os vivín menos-e de ilusións cando creron poder ver cumprido un soño polo que moitos coma eles loitaran…Mais nunca tiven a sensación de estar rodeada de xente que apreciase a un asasino.

Precisamos de análises máis profundas da realidade, non de panfletos de usar e tirar , que hai quen asume como verdadeiros a forza de ser repetidos nuns medios cada vez máis viciados

6 Responses to ““No me lo puedo de creer””

  1. Cesare Says:

    jijijij. 😉

  2. Jan Says:

    Sede indulxentes compañeiros, que ainda me queda moito que aprender :)).

  3. zojktqfink Says:

    ran asakawa threesome sex

  4. vxafmlankr Says:

    [url=http://teenyyzifteeny.tripod.com/hovvn/big-massive-huge-fat-long-free-pics-cocks.htm]big massive huge fat long free pics cocks[/url]

  5. ehilqzsvyz Says:

    Purple pill

  6. gfsxqtgtah Says:

    [url=http://hotsearch.biz/Cyclobenzaprine.html]Cyclobenzaprine[/url]